Qtopia Queer Arts Festival Nijmegen

Nijmegen 29 09 | 14 10 2018

Manifest

Roleplay

Alles dat met labels wordt aangeduid, wordt daarmee direct in hokjes geplaatst. Vanuit mijn nieuwsgierige levenshouding wil ik juist bevragen en onderzoeken. Labels en hokjes zijn dan vooral obstakels die (voor)oordelen stimuleren. Door mij open op te stellen – sommigen zouden het een beetje naïef noemen – probeer ik me juist niet vooraf door hokjes te laten hinderen.

In mijn project Roleplay ging het bij uitstek over het openen van deuren en het afbreken van hokjes. Ik interviewde mensen over hun seksuele fantasieën en hun diepere verlangens.

De meeste mensen die ik sprak, leefden hun (bdsm)-fantasie uit. De fantasie bleef dus niet slechts een fantasie: bewust werden er situaties gecreëerd waarin verlangens werden verwezenlijkt.

Zo ben ik als schilder/tekenaar in een bdsm-subcultuur beland, en heb daar geschilderd bij ‘live sessie’. Dit past bij mijn werkwijze: als ik iets te weten wil komen over iemand, als ik mensen echt wil doorgronden, dan moet ik dichtbij komen.

Waar mijn persoonlijke interesse ligt, is wat er intrinsiek in de mens gebeurt, en mijn doel bij dit project was er achter te komen hoe de menselijke geest werkt in relatie tot lust en verlangen.

Ik vroeg mensen vooral naar het kantelpunt tijdens het beleven en uitwerken van de fantasie. Het kantelpunt is het moment dat ze bijvoorbeeld naar een persoonlijke grens toewerkten.

Wat gebeurde er, wat deed dat met ze? Gaan mensen vooral op de rem staan of is grenzen verleggen juist belangrijk en waardevol?

Veel mensen die deelnamen aan het project worstelden met zichzelf, met schaamte en zelfveroordeling. Met het niet voldoen aan ‘de norm’. Want kennelijk is er toch zoiets als ‘normale’ seks. Seks die bovendien zou moeten plaatsvinden tussen een man en een vrouw. Niet aan die norm voldoen zorgt voor gevoelens van onzekerheid.

Ik zag de werken die ik erover heb gemaakt dan ook steeds minder over seks gaan, en steeds meer over twijfel, over menselijkheid, over een interne strijd.

Ik denk dat het project past binnen het thema Queer, omdat het de norm bevraagt. Door delen van de interviews als voice-over toe te voegen aan de kunstwerken, wilde ik de soms kwellende en angstige gedachten zichtbaar maken. De twijfel van de mens die niet volgens de regels leeft van wat ‘normaal’ is.

Menselijke kwetsbaarheid is wat ik centraal stel. Om out in the open te gooien wat er achter de verstikkende deken van fatsoen schuilgaat, toont wat mij betreft een enorme kwetsbaarheid. Wat mij betreft is Roleplay niet alleen een seksueel spel, maar een dagelijks fenomeen. Identiteiten zijn contextueel, in het maatschappelijke domein evenals in de privésituaties van mensen. Als kunstenaar voel in mij geroepen fenomenen in beeld te brengen en niet zozeer een mening te geven.

En als ik iets zou willen bereiken dan is het toeschouwers met open ogen meelezen en zien, indien ze zichzelf de tijd en reflectie gunnen om zich te verdiepen, dat iedereen een eigen strijd voert en op zoek is naar zichzelf. Ook hoop ik te laten zien dat een oordeel over ‘anders’ zijn gemakkelijk is, maar daarmee niet eerlijk tegenover de ander en de zelf.

Met Roleplay ontstaat er – hoop ik – een moment van begrip. Een moment waarbij ogen worden geopend. Een moment waarbij empathie ontstaat voor alles dat niet ‘normaal’ en niet mainstream is: dat is volgens mij waar queer voor staat.

Voor beheer, statistieken en/of social media maakt deze site gebruik van cookies.